INHOUD MAANDBLAD AVICULTURA
Een kleine greep uit het komende Avicultura-nummer
van december 2004:
Mais en oogkleur
Al langer is er een discussie gaande over het voeren van mais en de invloed die
dat zou hebben op de oogkleur. Gerrit Grooten vertelt over zijn eigen ervaringen.
--------------
Door Eendracht Sterk (DES) maakt zijn naam waar!
Dierendag, 4 oktober. Bij verzorgingstehuis Dillenburg is het feest! Bejaarden
genieten, kinderen kijken hun ogen uit, mensen worden in het zonnetje gezet
en spelden opgespeld bij mensen die nog actief zijn in plaats van bij afscheidnemers
en fraai gebouwde hokken geopend. Dirk de Jong bezocht dit festijn en doet
verslag.
--------------
KOOIJ & SONS, een begrip in watervogelland
Even onder Den Helder ligt het plaatsje `t Zand, waar zich een unieke collectie
watervogels bevindt, die uit 148 soorten zwanen, ganzen, eenden en talingen
bestaat. Het is een van de grootste van Europa. Nico van Wijk ging op bezoek
en maakte een uitvoerige impressie van deze watervogelkwekerij, annex im- en
exporteur van prachtige vogels.
--------------
AVICULTURA HISTORIE vanaf 1886
Awe Palthe stelde uit eigen archief een overzicht samen van de covers van AVICULTURA
sinds het eerste nummer. Een fraai resultaat dat inzicht geeft in 118 jaar
rijke historie.
--------------
Bijzondere mensen en bijzondere dieren in Rusland
Uw redactieteam was, na de AVI-reis in 2003, al meerdere keren uitgenodigd om
opnieuw naar Rusland te komen, en in oktober kwam het er dan eindelijk van.
Een uiterst enerverend bezoek was het gevolg. Met de indrukken van elke dag
zou een AVICULTURA te vullen zijn geweest! Dit verslag is beperkt gehouden
tot die dingen, die de lezers het meest zullen aanspreken. Een boeiende mix
tussen cultuur en hobby is het resultaat.
--------------
33e I.K.C. Show bij Avicultura´s
107e tentoonstelling
Het fokken van kortsnavelige tuimelaars mag gerekend worden tot de hogeschool
van de sierduivenfokkerij. De moeilijkheidsgraad is hoog en door de noodzaak
om met voedsterduiven te werken is het aantal fokkers niet zo groot. Voor de
33e keer werd een internationale show opgezet en ditmaal in Nederland, ter gelegenheid
van het vijftigjarig bestaan van de Nederlandse kortsnavelige tuimelaarsclub
(BKTC). Hans Bulte doet verslag. De foto’s zijn van Dick Hamer en Hans
Ringnalda.
--------------
Op bezoek bij Thom Laming in Gilze Rijen
Nico van Benten was niet alleen onder de indruk van de hobby van deze fokker,
en in het bijzonder natuurlijk van het door hem gehouden sierduivenras, maar
was vooral verrast door de tuinaanleg - een hobby van mevrouw Laming - die
door zijn bijzondere indeling de indruk gaf of er geen eind aan kwam. Wat een
variatie en plantenweelde!
“Hierdoor overkwam het mij, net zoals bij een vergadering waar je als secretaris
wordt geacht te notuleren, maar waar je zo geboeid bent door het onderwerp, dat
je vergeet te schrijven, zo vergat ik te fotograferen. Over het algemeen is het
genieten om op hokbezoek te gaan en het is héél typisch, maar de
mate waarin ik het naar m’n zin heb gehad wordt vooral bepaald door de
ontvangst en de mate van enthousiasme van de fokker die “zijn”ras
voorbrengt en aan het gevoel wat mij daarbij bekruipt om dan een koppeltje te
vragen. Ik bijt uiteraard op mijn tong, want je kunt niet alles fokken, maar
ik zou deze dag echt met een auto vol met duiven zijn thuisgekomen”. Een
boeiend verslag van Nico van Benten.
--------------
Wasserburg, steeds weer een belevenis!
Elk jaar in het eerste weekend van februari vind de grote dierenmarkt in Wasserburg,
ten oosten van Muenchen plaats. Elk jaar organiseert AVICULTURA daar een reis
naartoe. Een boeiend verslag van het bezoek in 2004 door Bert Driessen.
--------------
Europashow 2004 in Praag
In november vond de Europashow plaats in Praag. Uw redactie was erbij. Een eerste
indruk van de mooiste en bijzonderste hoenders en duiven en van een prachtige
stad.
--------------
Oogproblemen bij de cavia
Oogaandoeningen kunnen vele oorzaken hebben.
Vooral beginnende liefhebbers, maar ook doorgewinterde oude ‘rotten’weten
er niet altijd raad mee. Anneke Vermeulen zet alles op een rijtje.
--------------
Landelijke Jeugsbondsshow in Laren groot succes!
132 jeugdige inzenders waren present met hun dieren. Gerrit Grooten doet verslag
van een opnieuw geweldig geslaagde dag.
--------------
Zingend
‘ Als het leven ontstaat en de dieren uit de natte klei zijn gekropen,
de mens al zingend de liefde gaat bedrijven, verdwijnt de voorloper van de
kangoeroe voorgoed in de bush.’
Zo gaat een passage uit de ontstaansgeschiedenis van de Aboriginals.
Geen mens die zich stoort aan de natte klei, niemand die een moment stil staat
bij de gedachte dat de dieren zich een weg moesten banen doorheen een sliblaag
van vloeibare aarde, maar iedereen valt onmiddellijk voor het tweede deel uit
die ene zin.
Het lot van de kangoeroe zal iedereen een zorg wezen, we willen het fijne weten
over de ongewone, maar inspirerende bezigheid van de mens in kwestie.
En nochtans …
Ik weet met een aan het volmaakte grenzende zekerheid dat er meer muizenissen
ontstaan zijn door ploeterende dieren in modder. Koeien zitten vast, paarden
lopen zich de zuigende slijkpoel in en kippen komen nog nauwelijks vooruit in
de dichtgeslibde ren.
Gele poten zijn maar nauwelijks van donkere te onderscheiden, de dieren gaan
niezen en zitten ’s avonds op een kluitje in een hok van kieren opgevuld
met plaatmateriaal. De duurste medicatie moet alles weer in goede banen leiden,
de dierenarts moet kieren weer dichtmaken.
Konijntjes raken doorweekt door enerzijds de onverwachte stortbui en anderzijds
de vergetelheid van dochterlief die net op dit moment alleen thuis was. Er moet
toch één beschuldigende vinger uitgestoken worden.
De duiven zitten op de dakrand van de buren, de vleugelveren wippen op en de
kop zit diep tussen de schouders. De spijltjes die het uit- en invliegen bepalen
zitten aan de verkeerde kant en de duivenliefhebber kan zichzelf wel op de kop
slaan.
Ik ben er voor 100 % van overtuigd dat een dier dat in de maïs of in de
bush verdwijnt en ten prooi valt aan een al dan niet hongerige vos al voor meer
denkwerk heeft gezorgd dan een muzikale vrijpartij.
Schapen zitten op een aangrenzend terrein en de krieltjes gaan slapen in de
aanlokkelijke bomen van de buren en het naburige park. Omheiningen worden zonder
resultaat verhoogd en rechtbanken doen uitspraken die aan de denkwereld van
de dieren voorbijgaan.
De kerktoren hier zit vol met rasduiven en ik ben zeker dat er nu een tiental
fokkers zijn die een duiver of duivin missen, hun fokprogramma zien verschrompelen
tot een ordinair vermeerderingsprogramma en dat het er op de kerktoren oorverdovend
zingend aan toe gaat.
Ze koeren en zingen honderduit, ze domineren de eredienst, brengen de gedachten
van de gelovigen en de omwonenden over verzopen en weggelopen dieren weer tot
de essentie.
Om te zingen moet je met twee zijn en dat hebben de duiven begrepen.
--------------
Een eer!!!
Sinds 1958 ‘loop’ik mee in onze liefhebberij. AVICULTURA kwam op
mijn weg toen de Zijdehoenders in verslagen onderbelicht werden. In 1964 schreef
ik mijn eerste artikeltje, en was apetrots dat het nog geplaatst werd ook. Er
ontstond een hechte band met dit bijzondere blad. In 1991 kon de toenmalige
uitgever AVICULTURA niet meer betalen, de lasten waren vele malen hoger dan
de inkomsten. In een overmoedige bui besloot ik het blad over te nemen en was
op slag verantwoordelijk voor de schuld die het had. Het eerste nummer in 1992
zette ik met hulp van enkele mede-enthousiastelingen in een week in elkaar.
Dat nummer had voor het eerst in onze liefhebberij ook kleurenfoto’s!
Nadien legde ik er dagelijks mijn ziel en zaligheid in, hetgeen in 13 jaar tijd
leidde tot zo’n 10.000 bladzijden die werden voorbereid, bewerkt en gecontroleerd….
Waarom ik dat deed? Er was maar een waarheid: Emotie! Een blad met zo’n
historie naar de bliksem laten gaan/helpen, liet ik binnen mijn mogelijkheden
niet toe. Het resultaat was ernaar…. Buitenlandse bladen namen steeds
meer ideeen over. En tijdens de Europashow in Brno werd AVICULTURA Europawijd
uitgeroepen tot het beste tijdschrift qua inhoud en vormgeving in Europa.
Voor onze liefhebberij leverden twee bladen in dezelfde opdrogende visvijver
steeds minder toegevoegde waarde. Twee bladen betekende twee kampen met soms
diepgaande haat en jaloezie. Wat mij 13 jaar voor ogen stond is uiteindelijk,
na ruim twee jaar praten, gelukt. Ik nam op dinsdagavond 26 oktober om 23u30
de uiteindelijke, en historische, beslissing dat de fusie door moest gaan en
nam daarmee mijn verantwoordelijkheid voor onze liefhebberij. Alleen samenwerking
kan onze liefhebberij beter op de kaart zetten!
Beste lezers, het was mij een
eer om de afgelopen 13 jaar met hulp van slechts enkele mensen AVICULTURA voor
u in elkaar te zetten. Ik dank iedereen die
AVICULTURA heeft gesteund en hoop dat zij dat blijven doen. De kern van het
kleine groepje dat AVI de laatste jaren heeft ‘gemaakt’ blijft
dat ook de komende tijd doen. Voor mij komen er dus nog een aantal creatieve
jaren bij.
Beide bladen zijn gefuseerd tot een volledig onafhankelijk tijdschrift. Ook
mijn soms dwarse, lastige mening, door betrokkenheid veelal met opzet zwartwit
gesteld, zal daarin weerbarstig blijven verwoord wanneer dat nodig is.
Hans Ringnalda
--------------
Korte inhoud vanaf begin december ook inclusief foto's op onze website
www.avicultura.net.